|
|
|
|
Queensryche support - Paradiso, Amsterdam |
|
|
|
|
Saturday, 15 September 2007 |
Queensryche en Non-Divine
Paradiso - Amsterdam - 14 augustus 2007
Op 14 augustus streek Queensryche neer in Amsterdam voor een concert. Voor slechts vijf optredens, waarvan twee in Nederland, was de band voor deze kleinschalige tour overgekomen vanuit de VS. Als voorprogramma voor de twee shows in Nederland was het Nederlandse Non-Divine verantwoordelijk. Een rit naar Amsterdam was dus gauw gemaakt.
--------------------------------------------------------------------------------
Text by: Patrick
--------------------------------------------------------------------------------
Nou ja, de rit wel, maar een plekje in een parkeergarage vinden viel niet mee. En had de politie in Amsterdam nu echt niets anders te doen dan te controleren of ik mijn rijbewijs en autopapieren wel bij me had? Al moet ik nu misschien niet zeuren omdat er niet al te moeilijk over gedaan werd dat ik slechts mijn roze papiertje kon overhandigen. En ach wat, ik had een gesprek met Geoff Tate (voor het interview zie elders op de site)en een concert van Non-Divine en Queensryche in het vooruitzicht, dus was er weinig wat mijn goede humeur kon vergallen.
Non-Divine opende rond half acht de avond met 'One Man, One Soul'. Het is toch een van de toegankelijkste nummers van Non-Divine, maar de band kreeg een matige respons in de zaal. Ook nummers als 'In Shame' en 'Sleep' zorgden er niet voor dat dit ook maar een moment anders werd. Sterker nog; velen leken er na een nummer of vijf genoeg van te hebben. Was het de gemiddelde leeftijd in de zaal (toch gauw boven de 35) voor wie dit materiaal veelal te heftig was? Konden de mensen weinig met de grunge metal van de band uit Arnhem? Was het materiaal te onbekend? Was het de prestatie en presentatie van de band? Wat het ook moge zijn, het enthousiasme op het podium wilde maar niet op de zaal overslaan en dat terwijl dat wat Ivor, Vicento, Paul en Martin stonden te doen, verre van verkeerd was. Het optreden was energiek en het plezier was op de gezichten van de bandleden af te lezen.
Helaas zat er wel iemand achter de knoppen van het kaliber 'hoe harder, hoe beter' en dat kwam de band niet ten goede. Verder mag er nog iets gesleuteld worden aan de presentatie. Niets mis met die witte overalls, helemaal niet zelfs, en ook het veelvuldig headbangen mag er zijn, maar het aan elkaar praten van de nummers was nogal standaard en mag uit best wat meer variatie bestaan. Geen schokkend, maar ook zeker geen slecht optreden; natuurlijk valt er nog een en ander te verbeteren, maar gelet op de individuele kwaliteiten en het niveau van 'Asylum 45' wil ik met alle plezier de heren de tijd gunnen om te groeien. De zaal dacht daar echter anders over.
Om even kwart voor negen betraden de heren van Queensryche het podium. Er werd geopend met 'The Wishper' en dat deed bij het publiek, dat met een relatief hoge gemiddelde leeftijd van minimaal 35 die daarmee ongetwijfeld de CD's (of moet ik zeggen LP's?) als 'EP', 'The Warning', 'Rage For Order' en 'Operation: Mindcrime' van achter naar voren en omgekeerd kan dromen, het verlangen naar tijden van weleer groeien. Zou het dan zo zijn dat, met een nieuwe 'Best Of' album op komst, de hele set in dat teken zou staan?
Helaas! Het zal ongetwijfeld een kwestie van smaak zijn, maar het eerste half uur van de setlist kon me te weinig boeien. 'Breaking The Silence' is een lekker nummer, maar tracks als 'Damaged', 'When The Rain Comes Down', 'Bridge' en 'Until There Was You' hadden mij toch een te hoog zweverig gehalte. En ik leek niet de enige te zijn langs wie veel van het begingedeelte van het concert gaat. Bij het klinken van de eerste (fluit)tonen van 'The Lady Wore Black', veerde de zaal op. Wat volgde was een veel aangenamer tweede gedeelte waarin een grote greep terug gedaan werd op het begin van de carriere van de band. Voor klassiekers als 'Take Hold Of The Flame', 'Walk In The Shadows' en 'Eyes Of A Stranger' liep ik, en de zaal niet minder, wel warm.
Het meeste materiaal van de recentere cd's mocht mij dan lang niet altijd aanspreken, dat wat de heren op het podium stonden te doen, was toch wel van extreem hoog niveau. Vooral die Geoff Tate blijft er toch één van de absolute buitencategorie. De meest extreem hoge noten uit 'Take Hold Of The Flame' mocht hij dan weliswaar niet meer halen, maar voor de rest heeft hij een stem waar menigeen een moord voor zou doen. Ook Scott Rockenfield liet zien en horen uit het goede hout gesneden te zijn. Stone, Wilton en Jackson deden wat ze moesten doen; retestrak gitaarwerk maar hun aanwezigheid op het podium was ietwat statisch. Hoewel aan de uitvoering viel nauwelijks te tornen viel, was enige levendigheid welkom geweest.
Na vijfentachtig minuten was het concert voorbij en had het laatste gedeelte qua set list een hoop goed gemaakt. Een uitstekende uitvoering met een aantal pareltjes ertussen, maar desondanks toch jammer dat er zoveel klassiekers werden overgeslagen. Als ik de berichten van een dag later uit Eindhoven mag geloven, kwamen ze er daar een stuk beter vanaf …
Set list Queensryche:
The Wispher
Damaged
Breaking The Silence
I am American
When The Rain Comes
Bridge
Until There Was You
The Lady Wore Black
Right Side Of My Mind
The Hands
Another Rainy Night (Without You)
I Don't Believe In Love
Eyes Of A Stranger
Empire
____________________
Walk In The Shadows
Take Hold Of The Flame
Jet City Woman
SOURCE
|
|
|
|
Top of page |
|